Al een aantal maanden staan er 3 zinnen op het whiteboard in mijn lokaal:
Wij kunnen moeilijke dingen
Wij helpen elkaar
We maken gebruik van hulpbronnen
Soms heb je een ingeving vlak voor je moet presteren. Deze zinnen schreef ik op vlak voordat ik een mentorles moest geven en we hebben hier het hele uur over gesproken.
We kunnen moeilijke dingen.
Maar al te vaak raken we overspoeld door onze eigen beperkende overtuigingen dat we iets niet kunnen, dat iets niet gaat werken, dat het ons niet gaat lukken. Bij de jongeren waarmee ik werk hebben ze vaak weinig ervaring in succes. Van de ene teleurstellende ervaring op school zijn ze in de andere getuimeld en compleet gedesillusioneerd komen ze beschadigd over de drempel geschuifeld. Niet in staat om te ervaren wat voor een prachtige mensen ze zijn, welke talenten ze in zich hebben, hoe krachtig ze zijn in de stormen waarin ze zich hebben begeven. Gevoelens worden afgeschermd in een sterk fort.
Als mentor zie ik ze tot rust komen, zie ik ze voorzichtig genieten van humor in de lessen, zie ik ze kleine stappen zetten om buiten de eigen comfortzone te stappen en iets nieuws te leren. Ik zie ze groeien, ik zie ze de ruimte her-eigenen, ik zie ze rechter staan, ik zie ze oogcontact maken. En vaak beseffen ze niet wat voor een enorme veerkracht ze hebben laten zien, wanneer ze aan het eind van het leerjaar een volgende stap mogen maken. Wij kunnen moeilijke dingen.
Ik zie aan mijn collega’s de enorme drive om ondanks de complete chaos van de pandemie, van de ontwikkelingen in de maatschappij en in de organisatie, er steeds weer te zijn voor de leerlingen. Om door extreme inspanningen de lessen te geven die de leerlingen verder helpen. Digitaal, fysiek, hybride. Mondkapjes die uitslag geven, afstand houden terwijl je nabijheid zoekt. Soms rondtastend alsof je op veengrond loopt want het is een wankel jaar. Wij kunnen moeilijke dingen.
Ik zie het aan mensen die ondanks de kritiek een keuze maken die goed voelt.
Ik zie het aan de drukke leerling die ondanks de stormen van binnen door blijft zetten.
Ik zie het aan de stille leerling die steeds beter durft aan te geven wat ze nodig heeft.
Ik zie het aan de depressieve leerling die een stapje terug durft te doen.
Ik zie het aan mijn hoogbejaarde buurman die voor zijn vrouw zorgt.
Ik zie het aan mijn moeder die een jaar lang moeilijke documenten doorspitte voor een cadeautje voor een ander.
Ik zie het aan degenen die afscheid durven nemen en degenen die blijven.
Wij kunnen moeilijke dingen.
In de psychologie is er een fenomeen wat ‘priming’ wordt genoemd. Priming wil zeggen dat je informatie onbewust opslaat en eerder herkent. Denk bijvoorbeeld aan het moment dat je zelf je rijbewijs wilde halen en in een keer overal lesauto’s tegen kwam. Het is niet zo dat er meer lesauto’s zijn, maar wel dat je brein er meer bewust van is.
We worden nogal om onze oren geslagen met priming.
Denk aan reclames van gelukkige mensen die je vertellen hoe je moet zijn en wat je moet hebben om net zo gelukkig te zijn.
Denk aan alle kritiek die je zelf ooit hebt ervaren en die je tegen houdt om dat te doen wat je graag zou willen. (‘ik ga geen boek schrijven want Meneer Zus&Zo zei dat ik daar slecht in was’ of ‘Ik mag niet spelen want dat is kinderachtig’ of ‘Ik ga die opleiding niet doen want ik ben niet goed in leren’).
Denk aan opgelegde schoonheidsidealen, opgelegde rolpatronen, opgelegde structuren die je niet helemaal passen.
Dat is ook allemaal priming, maar dan met een negatieve uitkomst.
Laten we elkaar helemaal kapot ‘primen’ met positieve overtuigingen.
Want we kunnen moeilijke dingen.