Sinds het begin van de pandemie komen we tot de ontdekking dat we te weinig ruimte hebben voor al onze snode plannen. Het helpt om tot die ontdekking te komen wanneer je met z’n drieën op 75 vierkante meter verblijft en zeeën van tijd hebt om te reflecteren.
We kwamen tot het besluit om een andere woning te zoeken. De wensenlijst was groot. Uit de stad, voldoende ruimte voor gasten, een grote schuur voor meubelmaken, de mogelijkheid voor een atelier waarin workshops gegeven kunnen worden. We moesten de sterren kunnen zien. Een keuken waarin we jam konden maken van de frambozen uit de eigen moestuin. Een werkkamer waar we de deur konden dichtdoen wanneer we klaar waren met werken. De reisafstand naar Utrecht moest te doen zijn.
Dat het een moeilijke queeste zou worden, wisten we van te voren. Je wordt om je oren geslagen met nieuws over de gekte op de woningmarkt. Maar vol goede moed zijn we aan de zoektocht begonnen. We wurmden ons in bezichtigingen, struinden de websites iedere dag af en wanneer we dan eindelijk mochten komen kijken was daar steeds opnieuw de vraag of we onszelf daar konden zien zitten. Of het zou voldoen aan al onze wensen. Hoewel je dit rationeel probeert te benaderen, blijft het een emotionele keuze. Het moet goed voelen. Voor drie personen.
We zijn naar bezichtigingen gegaan van complete bouwvallen to bezichtigingen waarbij de dure kunst van de muren af droop en de eigenaar alarminstallaties had geplaatst waar het Pentagon jaloers op zou zijn.
Was het antwoord positief, dan volgde de volgende vraag; wat is dit huis me waard? Hoeveel gaan we overbieden? En heel voorzichtig ben je al een beetje aan het dagdromen over de inrichting. De teleurstelling was steeds groot wanneer we het niet geworden waren. Het was ‘not meant to be’. Je slikt je teleurstelling weg en begint opnieuw met struinen, bellen, afspraken plannen en kijken. Dit duurde maanden.
Steeds opnieuw zochten we naar mogelijkheden, pasten we onze eisen aan, bedachten we alternatieven. Steeds opnieuw bleef de deur van ons nieuwe huis voor ons gesloten.
Dan opeens is het huis gevonden. In al je poriën voel je dat dit ‘m is. Het klopt aan alle kanten ondanks de compromissen die je op je wensenlijst had staan. Toen je er binnenliep kreeg je het warm en kippenvel tegelijk. Het had veel meer te bieden dan we bedacht hadden. Zou het echt mogelijk zijn?
Een huis met 5 slaapkamers, drie keer zoveel ruimte, een grote tuin en veranda, bomen in de tuin, een inpandige ruimte geschikt als atelier en workshopruimte. En zoveel meer dan we dachten; een pracht van een keuken, een huis met geschiedenis, vlak bij het bos, met een mooi uitzicht, een boomhut in de tuin, een wellness-badkamer, een open haard, infrarood verwarming waar ik nog nooit van gehoord had.
Een strategisch overleg, een goed bod, dagen wachten in spanning op de sluitingsdatum. Een telefoontje en complete euforie.
We voelen ons alsof we de hoofdprijs hebben gewonnen. En tegelijk met de euforie ook de angst en spanning om alles goed geregeld te krijgen.
Ik neem de leerlingen mee in alle gezette stappen. Ik ben sowieso een open boek en kon moeilijk verbloemen hoe hysterisch blij ik was en hoe moe ik werd van mezelf daarvan. Dus ik spreek met leerlingen over de huizenmarkt, over de spannende stappen die we moesten zetten. Ik laat de foto’s zien en de hele groep wil blijven logeren. Ik spreek met de leerlingen over dromen die werkelijkheid worden en wat dat met je doet. Dat het moeite kost om te bereiken wat de moeite waard is, maar dat het altijd aan het eind meer oplevert dan je voor mogelijk had gehouden. Leerlingen delen hun eigen dromen. We jagen samen dromen na. Iedere dag een stapje dichterbij.