Ik moet opnieuw beginnen. Opnieuw ontdekken waar de lichtknopjes zijn, waar de paperclips zijn verstopt. Nieuwe rituelen te ontdekken. De looproute van de keuken pionieren. De korte route naar de supermarkt ontdekken. Weten welke winkels er om de hoek zijn en waar ik het beste kan tanken. Ervaren hoe lang het duurt om naar m’n werk te rijden en weten welke punten in de weg files kunnen veroorzaken. Het is een wondere wereld om opnieuw te ontdekken.
We zijn verhuisd. We hebben spanning van koop en verkoop doorstaan. We hebben opgeruimd, ingepakt, geklust en de chaos van verhuizing doorstaan. We hebben stapels dozen stuk voor stuk uitgepakt en voor al onze spullen een nieuwe plek gevonden. We hebben keihard gebuffeld en zijn iedere avond dodelijk vermoeid in ons bed geploft. We hebben kilometers geschilderd. We hebben kleine en grote uitdagingen aangepakt alsof het kleine queesten waren. Het begint steeds meer vorm te krijgen. We ervaren een nieuw ritme en kijken verwonderd om ons heen of al het moois echt van ons is.
Ik rij in een witte wereld naar mijn moeder om haar op te halen, ze is zo nieuwsgierig naar onze vorderingen. Ik voel diepe dankbaarheid vanwege het mooie landschap, de kou buiten, de wetenschap dat we een nieuw thuis creëren.
Het is goed om soms even helemaal uit je evenwicht te raken en werkelijk in het diepe te duiken. Om even weer jezelf wakker te schudden. Om te weten waartoe je in staat bent. Je hebt een idee van hoe iets zou kunnen zijn, maar de dromen worden vaak vertrappeld door alle ‘ja maars’ en beren op de weg. Vaak kiezen we zo voor de veiligheid van het vertrouwde, dat we onze dagdromen uit het oog verliezen en niet meer kijken naar de kansen die ons dagelijks voorbij stromen.
Ons nieuwe huis was zo’n kans die makkelijk vertrapt had kunnen worden onder alle twijfels en bedenkingen. En als we ze niet zelf al hadden bedacht, dan waren het de omstanders wel die ons daar op wezen. Met bedenkelijk samengetrokken wenkbrauwen en soms een lichte veroordeling in de stem. En toch. En toch. En toch… Het voelde als het juiste om te doen, ondanks de afstand, ondanks het onbekende, ondanks de bedenkingen, ondanks de twijfels en de spanningen.
Tijdens het uitpakken komt mijn dochter naar beneden met een klein boekje in haar hand. Het is een vriendenboekje uit haar kindertijd en we lachen hartelijk om alle antwoorden van vroeger en waren vertederd door de schattigheid en grappige bewoordingen. Een van de vragen was wat je dromen zijn. De mijne; een huis in het bos, met een veranda, een boom in de tuin en een schommel. En een eigen atelier. Ik schreef dit zo’n twaalf jaar geleden. Het is gelukt. Het is tijd voor nieuwe dromen.
In mijn eigen werkruimte heb ik al tijden een tekst hangen;
‘But what if I fall?’
‘Oh my darling, what if you fly?’
PS. Gisterenavond keek ik naar het jaaroverzicht en ik werd er gedeprimeerd van. Wat hebben we het afgelopen jaar een hoop meegemaakt samen. Laten we komend jaar weer opnieuw beginnen. Ik wens iedereen prachtig na te jagen dromen toe.