18 maart 2020
Dag 1 van thuisonderwijs. Ik heb een coole nieuwsbrief gemaakt en een challenge per dag. Trek zo veel mogelijk sokken over elkaar aan, vouw een megavliegtuig en maak een filmpje van z’n vlucht, zet een kop koffie of thee voor je ouders, los deze rebus op, hoe oud zijn alle docenten die jullie lesgeven bij elkaar opgeteld? De winnaar van iedere week krijgt een cadeau per post.
Ik wil het graag een beetje leuk maken. Op 1 leerling na is iedereen goed bezig. De ene leerling is in de war en boos en dat snap ik ook. Iedere dag bel ik alle leerlingen. Ik mail, probeer Teams te doorgronden, probeer lijnen uit te leggen. Het kost me allemaal meer tijd dan ik verwachtte, maar misschien moet ik even wennen. Ik raak de dagen een beetje kwijt, nu al. Ik mis de structuur.
Het is vreemd hoe hypochondrisch je wordt wanneer je continu geïnformeerd wordt over mogelijke dreiging en gevaar. Ik probeer het hoofd koel te houden.
21 maart 2020
Loopneus en een beetje een brandend gevoel in keel en borst. Zou dit het dan zijn? Of is het gewonnen beetje paniek? Het is zo vreemd omdat je gedurende de dag gewoon bezig bent. Ik ga naar buiten wandelen, doe boodschappen. Zelfs het thuiswerken begint te wennen, hoewel ik soms ook gillend gek wordt achter de computer de hele dag.
En zodra ik het nieuws kijk, wordt ik alleen maar gewaarschuwd voor gevaar voor de piek, voor afstand, voor onvoldoende capaciteit van de ziekenhuizen. Er is angst op veel verschillende manieren, angst voor de dood, voor pijn, voor dierbaren, voor chaos, wanhoop eenzaamheid. Zorgen, zorgen, zorgen om de toekomst.
En daartegenover de liefde, saamhorigheid, helpende acties, vriendelijkheid, creativiteit. Hoe groter de dreiging, des te meer saamhorigheid.
22 maart
Ik ben vroeg wakker en zoals gewoonlijk is het doodstil op straat. De wereld heeft pauze.
26 maart 2020
Vandaag erg vermoeid. Op zich gaat alles wel goed en wennen we een beetje aan deze absurde situatie. Het lukt me steeds beter om op een gegeven moment de computer af te sluiten en alles een beetje los te laten. Maar…ik laat me ook steeds verleiden om op de mail en app te kijken en te reageren.
Voor 8 uur heb ik de nieuwsbrief gemaild naar leerlingen en ouders, waarin standaard is opgenomen; rooster, bericht van de mentor, tip van de dag en iets grappigs. Dan om half 9 begin ik met bellen. Hoe is het met je? Is het huiswerk duidelijk? Loop je ergens tegenaan? Wat zou je kunnen doen om…? Waar kan ik mee helpen? Heb je dit ook met je ouders besproken? Ik zie dat je nog een opdracht mist van…
Ik probeer de leerlingen staande te houden terwijl ze langzaam beseffen dat dit echt lang kan gaan duren. Ik tracht collega’s te temperen in te hoge verwachtingen. Ik probeer de ouders te ondersteunen wanneer de paniek toeslaat bij stress en onbegrip.
Rond een uur of 11 ben ik klaar met de belronde en moet alles verwerkt worden in het digitale leerlingsysteem. Ondertussen overleg met collega’s via Teams. In de middag neem ik een lange pauze, om vervolgens even te kijken op de app en mail. Vragen beantwoorden, meedenken over oplossingen, misverstanden verduidelijken. Poeh!
31 maart 2020
Vandaag valt het me zwaar me los te maken van alle verhalen en emoties. Het bellen met pubers is een uitdaging op zich. Vroeger, toen er nog geen andere manieren bestonden, kon ik uren bellen op de huistelefoon. Uiteindelijk werden mijn ouders echt ongeduldig en werd ik gesommeerd op te hangen. Tegenwoordig onderhouden pubers contact via de app, via insta, via snapchat. Een gezellig telefoongesprek is echt wennen. Wederkerigheid is nauwelijks aanwezig.
6 april 2020
Belronde
Leerling 1: zit aan de waterkant te vissen
Leerling 2: is in paniek
Leerling 3: durft niet op te nemen omdat hij zich schaamt dat hij me uitgescholden heeft
Leerling 4: appt dat hij vandaag gaat spijbelen
Leerling 5: is compleet in de stress omdat hij opdrachten van vorige week nog niet heeft ingeleverd
Leerling 6: kan niet inloggen op de schoollaptop
Leerling 7: heeft een eigen rooster gemaakt waardoor ik geen overzicht meer heb
Leerling 8: of ik ook nog even een doorstroomdossier wil invullen
Leerling 9: snapt er helemaal niets meer van
Leerling 10: onbereikbaar
Leerling 11: moeder aan de lijn dat zoon overbelast is
Leerling 12: alles gaat helemaal goed
10 april 2020
Het communiceren via woorden alleen mist de nuances die in werkelijk contact aanwezig zijn en geduid kunnen worden. Zonder de non-verbale kant wordt het een moeras van misverstanden, waardoor mensen boos worden wegens misinterpretaties, uit de groepsapp stappen, weer terugkomen om nog een punt te maken, weer er uit stappen. Iedereen verwonderd over deze gang van zaken, proberen te achterhalen wat er gebeurd is in andere groepsapps en er wordt driftig heen en weer gebeld. Het goed maken met alleen woorden in een app is ook een beetje ongemakkelijk. Iedereen mist het werkelijke contact.
13 april 2020
Citaat Wild: “Hoe wild het is om alles te accepteren zoals het zich voordoet.”
17 april 2020
Hoe de afgelopen week te omschrijven? Het is vreemd te merken hoe weerbaar je bent in absurde omstandigheden. Gevoelens trekken als golven door me heen. Vertwijfeling, angst, vertrouwen, geluk, onrust, blijdschap, flow. De zoektocht naar antwoorden om vooruit te kunnen. Het reikhalzend uitkijken naar de meivakantie. De vermoeidheid van het terug gooien van verantwoordelijkheden die over de schutting worden gegooid door mensen die net zo vermoeid en onzeker zijn.
Na een paar weken was de animo voor de challenges zo ver gedaald dat ik besloot om al mijn leerlingen een cadeautje te sturen voor de meivakantie. Een echt cadeau, iets op maat voor iedere leerling. Ik liet ze versturen en werd helemaal gelukkig van de leuke reacties. Compleet overdonderd toen ik zelf ook cadeautjes terug kreeg van leerlingen.
Verwondering om de complottheorieën over Corona met de bijbehorende felle facebookdiscussies en zendmasten die in de fik worden gestoken.
6 mei 2020
We gaan weer aan de slag en ik heb besloten om niet meer iedere dag met alle leerlingen te bellen. Ik verdeel het een beetje over de week. Op maandagen en donderdagen bel ik iedereen. Op woensdag hebben we een mentoruur via Teams. Alle dagen ben ik bereikbaar via de groepsapp en mail.
Dus vandaag de eerste Teamssessie. Nou, dat was me wat. De meeste leerlingen hebben de camera uit. Ik voel me een beetje dorky wanneer ik praat tegen mijn scherm en niemand zie. Op vragen valt er een stilte. Vervolgens praten ze door elkaar heen. Na een kwartier ben ik door mijn vragen heen. Naderhand ontvang ik apps en mails over de dingen die ze ook via Teams meteen hadden kunnen vragen. Ja, dit gaat nog even wat oefening vragen, zowel van mij als van de leerlingen
12 mei 2020
Ik ben helemaal hieperdepiep wanneer ik vandaag even naar mijn werk mag gaan en een privéles kan geven aan een leerling. Jemig wat heb ik dit gemist. De leerling weet niet wat hem overkomt, ik ben super voorbereid, heb kaarten mee, voel me als een kind in de snoepwinkel.
Het is moeilijk om bewust te blijven van de anderhalve meter afstand. In de supermarkt lijk ik het een beetje onder de knie te hebben, maar weer terug op school zijn er weer nieuwe situaties. Bijvoorbeeld: leerling vraagt of ik even iets wil kijken in zijn schrift. Hoe doe je dat? Het voelt onnatuurlijk en nog een beetje ongemakkelijk. Net als een plek zoeken in de docentenkamer waar je toch de afstand bewaard.
De twee uur zijn zo voorbij.
14 mei 2020
Het wordt steeds drukker op straat
18 mei
Mijn baan is verworden tot helpdeskmedewerker in een crisisdienst. Probeer op afstand eens de stappen te begeleiden om de ICT-er toegang te geven tot een laptop van een leerling die geen idee heeft wat hij moet doen. Tegelijkertijd bellen, appen, mailen en stappen doorgeven. Euforie wanneer het gelukt is.
De motivatie van de leerlingen neemt een beetje af. Hoewel ze allemaal stuk voor stuk hun best doen op hun eigenwijze manier, is het alsof we samen een wedstrijd hebben zonder finishlijn. Als coach probeer ik ze steeds te stimuleren vooruit te bewegen, ik haal alles uit de kast. De een neemt steeds een sprintje en valt vervolgens uitgeput neer. De ander begint steeds langzamer te lopen. De ander kletst er lekker op los in wandeltempo. En ondertussen zijn er steeds allerlei factoren die van invloed zijn op de prestaties van de leerlingen, maar waar ik zelf geen invloed op heb. Thuissituaties die niet optimaal zijn, zorgen, oude patronen, hoge verwachtingen, teleurstellingen.
19 mei 2020
Yes! We mogen weer open vanaf 1 juni.
20 mei 2020
Het is wachten op de richtlijnen vanuit de overheid. Er zijn veel zaken waar we rekening mee moeten gaan houden. Als de anderhalve meter niet meer gaat gelden in het VSO, is er eigenlijk niet veel aan de hand. Maar wanneer het wel gaat gelden, dan hebben we te maken met een tweede complete omslag van het onderwijs.
21 mei 2020
Sommige leerlingen struikelen en halen dit schooljaar niet. Ze zijn onvoldoende toegerust om het volgende leerjaar aan te kunnen. Er zijn allerlei omstandigheden die dit veroorzaken. Het valt me zwaar om dit via de telefoon en Teams te bespreken met leerlingen en ouders.
25 mei 2020
Anderhalve meter dus. Binnen no-time moeten we samen een nieuw rooster opstellen waarbij er maar maximaal 7 leerlingen in het lokaal mogen. Dit betekent dat de klassen moeten worden opgedeeld. En dat betekent dat de leerlingen niet alle dagen naar school mogen. Weer weten we dit in heel korte tijd vorm te geven.
29 mei 2020
Ik stuur mijn laatste nieuwsbrief aan mijn leerlingen:
Hoi allemaal,
Dit is mijn allerlaatste nieuwsbrief van deze coronasluiting van de school.
Vanaf volgende week werk ik op maandag, woensdag en donderdag en gaan we elkaar weer life zien! Ik kijk er enorm naar uit.
Een paar statistieken en gegevens om mee af te sluiten.
Tijdens de lockdown heb ik gemiddeld per belronde 3 uur gebeld, dat komt neer op een totaal van 2700 belminuten. We spraken over de lessen, de opdrachten, het huiswerk, motivatie, doorzetten, Corona, verveling, docenten, opa’s en oma’s, modelbouwvliegtuigen, basisscholen, stageplaatsen, fietsen, drukte, gedrag van mensen, keuzes die gemaakt moesten worden, het weer, moppen, het nieuws, achterstanden, wensen, behoeften, dingen die we meemaakten, hamsteren, wc-papier, scooters, voetbal, werkstukken, ontwkkelingen, filosofie, computerproblemen, contact maken met docenten, vakanties, thuissituaties, zorgen, mooie momenten, trots, vorderingen en overwinningen. In totaal heb ik meer dan 737 mailtjes verstuurd. Jullie hebben verschillende uitdagingen gedaan. Ten eerste natuurlijk de grote uitdaging om thuis te werken, maar ook vliegtuigen vouwen, zoveel mogelijk sokken aantrekken, doolhoven maken, raden van wie welke werkplek is, de opgetelde leeftijd van alle docenten raden, raadsels en puzzels. We hebben met elkaar gecommuniceerd via de telefoon, via whatsapp, via Teams. Jullie hebben geleerd met Teams te werken en met een digitale methode van geschiedenis. Jullie hebben een cadeau ontvangen maar ook ik ben verwend met cadeautjes op mijn thuisadres.
We hebben nog een aantal weken onderwijs voor de boeg, nu met een combinatie van wat je ondertussen gewend bent: fysieke lessen en zelf opdrachten thuis maken. Ook deze periode zullen we samen overbruggen.