Weinig onderwijsavonturen deze week aangezien ik getest moest worden op corona. 3 vreemde dagen waarin je afwacht wat het resultaat gaat zijn terwijl de grootste emotionele uitdaging is om afstand te houden tot je eigen gezin. Gelukkig was de uitkomst goed en kon ik mijn voorbereide digitale lessen weer in de prullenbak gooien terwijl ik de vrolijk teleurgestelde leerlingen weer kon vermaken met allerlei kennis.
Weifelend wat ik zou schrijven in mijn wekelijkse blog, kwam het besef dat ik nogal vermoeid was. Een beetje leeg. Het zijn vreemde tijden die een wissel op ons trekken. Wanneer de inspiratieput leeg is, zit er maar één ding op; de bron weer vullen.
Wat mij ontzettend helpt is om in de vroege ochtenduren door de stad te gaan wandelen. Dus om half 8 op zondagmorgen loop ik langs de singel en heb mijn playlist staan op ‘mooiiiii’. Een lange lijst die ik ooit heb samengesteld door naar de eerste 5 secondes van nummers te luisteren en dan direct te besluiten of ik het mooie muziek vond. Zo heb ik ook een lijst met ‘lekkurrr rustig’ en ‘ dromerig’, maar dat geheel terzijde.
Ik zoek de cadans van mijn stappen en begin om me heen te kijken.
Naar de mensen die ik tegenkom.
Een vrouw loopt hard op blote voeten…in de stad…op blote voeten.
Een kindje in de bakfiets in pyjama met zijn dekbed om zich heen kijkt slaperig de wereld in.
Een kromme oude vrouw wordt bijna uit evenwicht getrokken door haar ongeduldige hondje terwijl ze zijn shit opruimt.
Een man verwijt zijn vrouw dat ze niet heeft geluisterd toen hij ‘nee’ zei, zij fietst sputterend achter hem aan.
Een man in pak op ouderwetse rolschaatsen, met van die noppen aan de voorkant, en een gebloemde rugzak.
Een rastafari knikt me gezellig toe.
Naar de dingen die ik zie en die vragen oproepen of me aan het denken zetten:
De cadans wordt ondersteund door de muziek; Nick Cave, Bears Den, Deus, José Gonzalez, Paolo Nutini vergezellen me op deze zondagmorgen. Ik word omgeven door verhalen. De stad zit vol poëzie.