De week kenmerkt zich door surrealistische beelden.
Leerlingen zitten met dikke winterjassen aan in de klas. Een enkeling heeft een kruikje mee. We proberen ons warm te houden nu de wind op de ramen staat en het buiten grijs en nat is. De ramen moeten open blijven en de kachel kan er niet tegenop.
Ik zie in de ochtend een vlok papegaaien overvliegen bij mijn huis.
Tijdens de teamvergadering wederom jassen aan. Alsof we ieder moment op willen staan en vertrekken.
De persconferentie mist de hoop en betrokkenheid van eerdere journaaluitzendingen. Iedereen probeert de toekomst te voorspellen en is op zoek naar geruststelling.
Bij het boodschappen doen ben ik een van de weinigen met een mondkapje op. De enkeling die hetzelfde heeft gedaan knikt me verlegen toe.
Vol ongeloof staar ik naar een mail van de hulpverlener die de regie heeft en zou moeten ingrijpen bij een zorgelijke situatie maar in de mail de handdoek in de ring gooit. Ik heb haar nog nooit gezien maar stel me haar voor als een vrouw die het allemaal opgegeven heeft en wil dat de wereld haar met rust laat. Haar dromen zijn niet uitgekomen.
Ik geef les aan de klas en een laptop waarbij de leerling thuis zit. Zowel de leerlingen als ik wennen aan de laptop in de klas. De ‘afwezige’ digitaal aanwezige leerling zit/staat op zijn eigen plek en wordt betrokken bij alle onderlinge grapjes in de klas.
Ik heb ruzie met de dingen. Ik kan niet inloggen en moet 50 keer opnieuw de sms-code intikken. De sms-code krijgt er zelf de zenuwen van en waarschuwt me dat het nu toch echt geld gaat kosten. Als het me dan na de 51ste keer gelukt is, doet m’n geluid het niet, start het filmpje niet op en schiet mijn computer om de 3 seconden in de slaapstand. Ik geef gehoor aan had advies van mijn leerling om excuses aan te bieden aan de computer, maar helaas helpt het niet en mopper ik er nog meer op los. Tegen mijn computer. Tot hilariteit van de klas die me als een nog grotere noob ziet dan ik al was.
De grote schreeuwerd in Amerika ontkent dat er iets aan de hand is als hij wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. De journalisten zijn in rep en roer en proberen te duiden wat het allemaal mogelijk kan betekenen.
Voor de tweede keer in korte tijd moet ik getest worden op Corona. Op zaterdagmorgen sta ik in een lange file. Voor en achter mij allemaal harde werkers met vitale beroepen. Deze keer moet ik naar Vianen want in Utrecht is er geen plek meer. Ik rij een soort opslagplaats in, het is allemaal goed georganiseerd en voor ik het weet krijg ik weer kokhalzend een wattenstaaf in mijn keel en neus door een vriendelijke vrouw die helemaal is verpakt in het blauw. Blij dat het weer voorbij is rij ik weg. Ik blijf het gevoel houden alsof ik op een filmset ben beland. Gelukkig krijg ik ’s avonds een goede uitslag.
Soms overspoelt het me, deze vreemde situatie. Ik wil zo graag dat alles weer gewoon is. Het kan beangstigen & frustreren. Veel kan niet meer spontaan. Corona voelt als zand in een goed lopende machine. Ik denk aan de cirkel van invloed en de cirkel van betrokkenheid van Stephen Covey. De cirkel van betrokkenheid zijn alle dingen waar je je zorgen over maakt, maar waar je geen invloed op hebt. De cirkel van invloed is alles waar je wel invloed op hebt. Waarover je zelf kan beslissen. Waar je grip op hebt. Wat je voor jezelf en je omgeving kan betekenen.
Na een zaterdag van lamlendig wachten op de uitslag met puberale opstandigheid omdat ik niet naar buiten mag, besluit ik dat ik deze dag mag dwepen, bang zijn, opstandig zijn, lui zijn, chagrijnig en gefrustreerd zijn. Nergens zin in hebben. Me vervelen en me vervelend voelen. En hoewel ik daar vol enthousiasme aan begin, duurt het maar even. Alle gevoelens buitelen over elkaar heen en verzachten vervolgens. En voor ik het weet, kijk ik naar buiten en zie ik een mooie zonnestraal, een bijzondere vogel. De reflectie van de bomen in een regenplas. Voor ik het weet stromen plannen door me heen. Ben ik aan het fantaseren over een nieuw soort atelierkamertje, voor een nieuw soort agenda dat ik graag wil ontwerpen, voor de lessen van de komende week. Voor ik het weet neurie ik in mezelf.
Ook de negatieve gevoelens strijden om ruimte om gevoeld te worden en veranderen bij erkenning van opstandige anarchisten in gedweeë schapen.
Het surrealistische schilderij waarin ik me bevind, heeft veel spiegels.