We starten het nieuw jaar met bubbels.
Niet alleen de bubbels van de champagne die we proostten terwijl we hopen op een beter jaar. Een jaar waarbij we weer terug naar normaal mogen. We dromen van bijeenkomen met mensen die ons lief zijn, een barbecue in de tuin, een concert of theaterstuk bezoeken. Voetbalwedstrijden met juichend publiek. Het niet meer hoeven nadenken over hoe je de ander kan vermijden in het gangpad van de supermarkt. Het knuffelen van je ouders. Het niet meer bezorgd een stapje achteruit zetten wanneer de bejaarde buurman continu te dichtbij komt. We dromen van het gewone normaal.
Niet alleen de bubbels van het wereldnieuws, waarbij de aanhangers van de Amerikaanse president ’s morgens katerig wakker worden van de gewelddadige massahysterie waaraan ze hebben meegedaan. Waarbij het virus opeens Engels kan spreken en de beelden van uit Engeland een déjà vu geven; we denken aan Italië in februari en zien de stappen zich herhalen. We zetten ons schrap voor wat er gaat komen. Ondertussen worden mensen gevaccineerd en lijkt het een wedloop tussen het virus en z’n eigen uitroeiing.
Niet alleen de bubbel van het kerst en nieuwjaar vieren in kleine kring. Waarbij het nog een complete uitdaging blijkt om iedereen op het juiste moment vanuit verschillende uithoeken in het land aan Teams te koppelen, om een familiequiz te doen. Ik dacht goed voorbereid te zijn met instructies en oefening van te voren. Echter was de hele quiz een hilarische zoektocht naar connectie. Tante die er doorheen schreeuwt, m’n moeder die op mute staat en het niet kan veranderen, de neusgaten van mijn vader duidelijk in beeld, m’n broer die de camera niet aan krijgt en commentaar over de kahoot die ik gemaakt had, zoals alleen mijn familie dat kan doen. Het was fijn om zo samen te lachen en toch even samen te zijn op afstand.
Niet alleen de bubbel van het opnieuw onderwijs op afstand aanbieden. Mijn klas doet het fantastisch! Het is eerder dat ik zelf tegen de muren opbots. M’n vragen vallen dood op het koude scherm. Een half uur lesgeven voelt als een halve dag. M’n energie sijpelt weg door de digitale snelweg terwijl ik probeer er wat leuks van te maken en goed onderwijs te geven.
Niet alleen de bubbel van mijn eigen gezin, waarbij we elkaar de ruimte geven op 80 vierkante meter en toch verbonden blijven met elkaar. Regelmatig even bij elkaar checken hoe we erbij zitten en wat we nodig hebben. Wat we missen en hoe we het kunnen compenseren. Ondertussen stellen we onszelf doelen om fysiek, geestelijk en mentaal gezond te blijven. We leren iets nieuws, we gaan naar buiten om te wandelen, te fietsen of hard te lopen. We zingen mee met de muziek en spelen toffe bordspellen. Raaf, onze hond is een welkom nieuw gezinslid omdat ze ons leert in het moment te blijven en niets zo belangrijk is als spelen en knuffelen.
We leven in bubbels. We zien elkaar door het laagje heen, maar mogen nog niet bij elkaar komen. In de hoop dat het vaccin alle bubbels door kan prikken en we elkaar weer echt mogen ontmoeten zonder restricties. In vrijheid. In het gewone normaal.