Ik hou van de stiltes.
Het moment waarop je al in je lokaal bent maar de bel nog niet is gegaan. Je hoort de leerlingen op de achtergrond op het schoolplein. Je doet vast de lichten aan en maakt de klas in orde. Je zet het digibord aan, noteert vast de dingen op het bord en kan nog net een paar slokken koffie nemen voordat de leerlingen door de gangen stommelen om de eerste les te gaan volgen. Aan de manier waarop ze binnenkomen kun je zien hoe de vlag erbij hangt en kun je vast wat bijsturen, ondersteunen, complimenteren.
De stilte van een vroege ochtendwandeling in het bos. Alleen mijn voetstappen, de vogels en de kwispelende staart van m’n hond. Soms een harde krak waar een tak wordt gebroken. M’n hart maakt een kleine sprong in de hoop dat er niet een groot wild zwijn vlakbij is en ik hoop maar dat het waar is dat ze vreselijk bijziend zijn.
De stilte wanneer het gekeuvel in de klas verstomd en een ieder helemaal opgaat in de gegeven opdracht. Soms duurt dit een minuut, soms een heel kwartier tot er een leerling verwonderd zegt ‘wat is het hier stil’ waarna de gesprekken weer worden opgepakt.
De stilte van verwachting wanneer een leerling een verzoek heeft en hoopt op een goed antwoord. ‘Mag ik muziek luisteren, kunnen we niet buiten les krijgen, mag ik op m’n mobiel, mag ik die toets herkansen, mag ik vijf minuten eerder weg om de bus te halen?’
De stilte van het weer naar huis rijden na een drukke dag.
De stilte om gedachten te ordenen om antwoord te kunnen geven op een moeilijke vraag.
De stilte van een huis waar ik de eerste ben die wakker is en verder iedereen nog slaapt.
De stilte van een kop thee in de schemering.
De stilte van een hommel die zich in een bloem wurmt en wanneer het lage gezoem opeens ophoudt.
De stilte zorgt er voor dat je kan luisteren. Luisteren naar je ingevingen, naar waar je behoefte aan hebt. Naar creatieve ideeën. Naar je vermoeidheid. Naar je verlangens.
Aan het eind van het schooljaar zijn we zo weinig stil. We worden bevangen door de werkdruk, de deadlines en de duizend dingen die gedaan moeten worden. We zijn een drukke bijenkorf, overal zoemt het. Overal is beweging. We zijn vermoeid aan het doorwerken om de korf gereed te brengen voor de grote vakantie, de bijtjes aan het helpen uitvliegen met de juiste administratieve ondersteuning. We ruimen de korf op en maken deze gereed voor het volgende schooljaar in de hoop om dan weer samen honing te maken.
P.S.
Qua blog is het ook stil geweest. Ik was bezig met een groot creatief project. In juli zal ik dit delen op de website.