Soms zou je willen dat je gesprekken kon bewaren om het later nog eens terug te luisteren. Een kleine schat dat je aan een ander kan laten horen om het moment te delen. Dat je in een doosje zou willen stoppen om er af en toe even naar te kijken.
Kwart voor drie, de school gaat uit en er staat een leerling voor mijn lokaal met puppy ogen.
“ Ja, ik zou vandaag dus dat werkstuk inleveren, maar ik heb het thuis laten liggen.”
“Tja..dan ben je dus te laat”
“Ja, maar ik heb er wel een foto van.” Opent z’n telefoon en laat me een foto zien van een blaadje wat hij gemaakt heeft.”
“Ik denk niet dat ik je hierop kan beoordelen. Hoe had je dat zelf gedacht?”
“Nou, ik kan het maandag laten zien.”
“Wanneer was de deadline ook al weer?”
“Vorige week woensdag.” Puppy ogen.
“Dat klopt. En sindsdien heb ik al drie afspraken met je gemaakt en steeds kom je dit niet na. Dus wat zou er voor zorgen dat het nu wel gaat lukken?”
“Ja … ik zet het in m’n telefoon.”
“Dat had je de vorige twee keer ook gedaan, maar dat bleek niet voldoende.”
“Ja, dat klopt. Eeuhm…ja. Ik weet het niet zo goed.”
“Dat is ook moeilijk. Laat ik de vraag anders stellen. Wat zou er voor zorgen dat jij dit echt wel gaat onthouden, want als je dat niet doet dan moet je iets doen wat je echt niet leuk vindt.”
“Iets voor schuts of zo?”
“Als dat het is wat er voor gaat zorgen.”
“Ok…Ja ik weet het. Als ik het niet bij me heb moet ik een liedje zingen voor de klas!”
“Als dat er voor gaat zorgen dat je het maandag bij je hebt kunnen we dat afspreken.”
“OMG! Ik ga drie meldingen in m’n telefoon zetten! Dit ga ik echt niet vergeten.”
Vlak voor de pauze begint.
“Judith, mag ik mijn verjaardagscadeau aan je laten zien?”
Pakt heel voorzichtig een prachtig manga boekje uit een speciaal meegenomen tas. Het is prachtig. Ze staat naast me te glimmen van geluk.
In de les.
“Wat een kutvak… Sorry hoor. Ik vind u wel leuk.”
Drie leerlingen staan dralend naast de tafel, elkaar aan te porren wie het gaat zeggen.
“Heren, wat kan ik voor jullie doen?”
Ze kijken elkaar aan. Uiteindelijk is één de dapperste. “We zijn het niet zo eens met de indeling van de workshops.”
“Oh, wat is het probleem?”
“Nou, we vinden het niet leuk waar we zijn ingedeeld.”
“Ok, maar hebben jullie dan iets gekregen waar je niet voor heb gekozen?”
“Nou..nee..maar we wilden liever wat anders.”
“Dus jullie vinden dat alles nu omgegooid moeten worden omdat jullie zelf een verkeerde keuze hebben gemaakt?”
“Nou, als dat zou kunnen.”
“Dat lijkt me niet. Degene die dit heeft gedaan is er uren mee bezig geweest.”
“O…”
“Het is namelijk nogal een werk om te zorgen voor een goede verdeling.”
“O…”
“En om er voor te zorgen dat iedereen krijgt waar hij voor gekozen heeft.”
“O…”
“Dus hoe kunnen we dit nu oplossen?”
“Ja…dan kan het dus niet.”
“Nee, dat lijkt me niet. Maar wat betekent dit voor jullie inzet tijdens de workshops? Want de docenten die het geven hebben daar ook echt hun best op gedaan.”
“Nou we willen het wel proberen.” Zegt de een.
“Het is toch maar voor een paar keer.” Zegt de ander.
“Ik zei toch dat het niet kon!” Zegt de derde.
In de pauze, bij het naar beneden lopen.
“Mag ik u straks even een tekening laten zien die ik gemaakt heb?”
Tijdens de mentorles.
“Mag ik naar groen want dit kan ik niet hoor!”
“Wat bedoel je precies?”
“Ik kan niet debatteren! Ik heb nul sociale vaardigheden!”
“Dat ben ik niet met je eens. Ik vind jou juist erg sociaal. Maar volgens mij word je erg onrustig hiervan omdat je het moeilijk vindt. Misschien kun je er wel bijblijven en gewoon meekijken en luisteren. Daar leer je ook van.”
“ Ja maar ik kan het niet, ik heb echt nul sociale vaardigheden!!”
“Dat ben ik echt niet met je eens. Ik heb je al zo zien groeien”
“….”
“Weet je, ik zou willen dat je jezelf af en toe door mijn ogen zou zien. Dan zou je zien hoe trots ik op je ben.”
“…”
“…”
“Ok, ik wil het wel proberen.”
Twee tellen later doet hij mee met de discussie.
Ik heb een schatkist vol met dit soort doosjes; gesprekken, flarden, momenten die de dag een mooie kleur geven.