Nu de dagen op elkaar beginnen te lijken en een beetje voelen als ‘groundhog day’, probeer ik mezelf te blijven voeden met ervaringen en experimenten. Ik leer leerbewerken, haak een metersgrote deken, lees nieuwe boeken, leer met waterverf water te verven, luister podcasts en ga eindelijk eens de films kijken die al maanden op mijn lijstje staan.
Een man is depressief (of heeft een burn-out?) en besluit weer te gaan doen waar hij als kind van genoot; snorkelen. Hij komt daarbij een octopus tegen die zich verstopt in haar grot. Hij besluit haar een jaar lang iedere dag op te zoeken, dag na dag. Wanneer je gedurende dagen achtereen contact maakt met een ander wezen (mens, dier) zie je steeds mooiere details naar boven komen.
In eerste instantie de verwondering over het dier. Bij onderzoek blijkt dat octopussen kunnen veranderen van kleur en structuur, dat ze miljoenen zuignapjes hebben die ze afzonderlijk van elkaar kunnen bewegen (denk je in dat je miljoenen vingers hebt!). De kamer van de man verandert in een soort FBI-profilers kantoor, de muren bedekt met foto’s en pijlen, schema’s en observaties.
Iedere dag opnieuw trekt hij zijn flippers aan en komt hij op audiëntie .
Het prachtige beest raakt gewend aan hem en komt uit haar grot tevoorschijn. Hij observeert nieuwsgierig wat ze allemaal doet en kan. Ze laat steeds meer van haar talenten zien. Het veranderen van vorm en kleur, de verschillende manieren van jagen, het spelen met de vissen, het lopen op de bodem van de zee als een Spaanse danseres. Ze maakt contact met hem, door eerst een zuignapje naar hem uit te steken en later ronduit bovenop hem mee te liften.
Naarmate hij haar beter leert kennen, neemt de betrokkenheid toe. Hij beleefd de angst over de neushaaien die op haar jagen, voelt de pijn om een afgebeten arm, voelt de magie van het terugroepen van deze arm. Voelt de verontrusting wanneer hij haar niet kan vinden. Is gefascineerd wanneer ze in een vlucht voor de haaien zich over land kan bewegen. Beleeft intense rouw wanneer ze na de geboorte van duizenden kleine eitjes sterft.
De film is fascinerend en ontroerend en prachtig in beeld gebracht.
Wanneer ik werk met jongeren zijn er vergelijkingen te trekken. Ook zij verstoppen zich in hun grot en steken eerst een vinger uit om te kijken of en hoe je reageert. Pas wanneer ze je vertrouwen, laten ze hun talenten zien. En ik, als docent kijk verwonderd en gefascineerd naar wat ze allemaal kunnen. Ik wil ze laten groeien en sterk maken zodat ze de talenten kunnen benutten wanneer ze deze nodig hebben. En hoewel ik mijn woonkamer niet behangen heb met observaties, ben ik ook ’s avonds wel eens aan het dubben hoe ik een leerling uit zijn schuilplaats kan lokken. Mijn leerlingen hebben verschillende vormen en verschillende structuren en kunnen meer dan ze zelf beseffen.
De man uit de documentaire zat er behoorlijk doorheen toen hij besloot zijn oude hobby weer op te pakken. Door het contact met de octopus beleefde hij weer nieuwsgierigheid en enthousiasme. Betrokkenheid en verbondenheid. Hij kwam weer bij zichzelf terecht. Door dicht bij jezelf te blijven kun je intens geluk ervaren in contact met de ander. Wat prachtig dat dat in dit geval met een octopus bleek te zijn.