Beste ouders,
Alles hebben jullie over voor jullie kroost. Niet alleen zijn jullie vader, moeder, mentor, coach, taxichauffeur, trooster, cheerleader, rechter, politieagent, leider, juf en meester, filosoof, speelkameraad, gids, facilitator, bankmedewerker voor jullie kinderen, ook wil je het graag gezellig houden. Je wilt het beste voor je kinderen. Je wilt dat ze gelukkig zijn. En dat snap ik. Dat snappen wij als docenten.
De laatste tijd verbaas ik mij echter over het volgende:
Steeds vaker krijgen wij mails, oproepen en gespreksafspraken met ouders waar wij als docenten gevraagd worden om de regels te buigen voor de lievelingen.
Een paar voorbeelden:
Kun je er voor zorgen dat mijn kind …
- extra uitleg krijgt buiten de lessen om?
- tijdens een toets vragen mag stellen?
- in de lessen wel mag eten en drinken?
- geen last heeft van lesuitval?
- geen onvoldoendes haalt?
- een lijst krijgt van alle docenten met complimenten?
- alles nakijkt wat hij heeft opgeschreven?
- wel in de pauzes binnen mag blijven?
- wel muziek mag luisteren ook al mag de rest dat niet?
- voorgelezen wordt wat de vragen zijn, het liefst met een kleine toelichting?
- geen huiswerk meer hoeft te maken?
- al het huiswerk al op school maakt zodat we thuis geen conflicten krijgen?
- meer pauzes krijgt?
- geen last heeft van de geluiden in de klas?
- …
- …
En ja. We zijn speciaal onderwijs en we kunnen hierin van alles doen. Er wordt alleen een wezenlijke denkfout gemaakt.
Stel, we stemmen in met al deze wensen van ouders. We gaan mee met de goede zorgen. En we werken ons drieslag in de rondte om aan alle individuele behoeften tegemoet te komen. Wat leert het kind in dit geval?
Wanneer we ze opsluiten in een hamsterbal en alle obstakels uit de weg ruimen, leren ze dat ze alleen kunnen leren en functioneren wanneer alle omstandigheden zo zijn vervormd dat er een ideale situatie is gecreëerd. We leren ze dat ze alleen kunnen werken wanneer anderen hier voor zorgen. We leren ze dat het oké is om als slachtoffer van een onprettige situatie achterover te leunen en te wachten totdat anderen de situatie veranderen. We leren ze l dat ze zwak zijn. En hiermee creëren we (faal)angstige leerlingen die geen vertrouwen hebben in hun eigen kunnen. Die moeilijke situaties uit de weg gaan. Die vermijden wanneer iets lastig is of dreigt te worden.
Leerlingen moeten leren te vallen. Ze moeten leren dat ze zelf sleutels in handen hebben om weer op te krabbelen. Ze moeten leren wat ze moeten doen in moeilijke omstandigheden. Ze moeten leren omgaan met moeilijke emoties. Ze moeten leren dat ze zelf invloed hebben op een situatie, en hoe deze invloed er uit ziet en hoe ze dit in kunnen zetten.
Dus in plaats van de situatie om te vormen, moeten we de leerlingen sterker maken. Juist deze leerlingen met bijzondere behoeften. Juist deze leerlingen die al vervelende ervaringen hebben meegemaakt in reguliere scholen.
Leerlingen die bijvoorbeeld last hebben van ADHD moeten leren wat ze kunnen doen om weer de focus terug te krijgen.
Leerlingen die toetsen vermijden moeten leren dat wanneer zij zelf stappen zetten in het leerwerk en goed opletten in de lessen, zij betere resultaten behalen. Leerlingen die dichtklappen wanneer ze de beurt krijgen, moeten leren om de ruimte in te nemen die ze toekomt en met luide stem te spreken. Leerlingen die continue in conflict komen met docenten, moeten leren onderhandelen in plaats van te eisen. Leerlingen die afhaken moeten leren weer op te pakken.
Het helpt ze niet wanneer ze niet in situaties geplaatst worden waarin al deze uitdagingen niet meer plaatsvinden. Laat ze alsjeblieft op school struikelen, waar we ze kunnen leren om weer op te staan. Ja, ze zullen zich soms bezeren, klagen, huilen. Maar we zorgen ervoor dat ze niet gewond raken. We helpen ze om weer op te staan en verder te gaan. Om te groeien. Moedig ze aan om juist dat wat moeilijk is, aan te gaan. Met een rechte rug en een moedig hart.