We hebben een nieuw gezinslid, een kleine 5 maanden oude pup die we de naam Raaf gegeven hebben.
Vlak voor de Corona uitbraak (echt maar een paar dagen voor de lockdown) moesten we onze trouwe viervoeter Chaya laten inslapen. Chaya was de meest fantastische hond die we ons konden wensen. Ze was extreem lief en knuffelig, luisterde fantastisch, was slim, kon verstoppertje spelen, hield de roedel bij elkaar tijdens wandelingen. Als pup kroop ze onder in het bakje van de kinderwagen als ze moe was. Ze beschermde mijn dochter en kon keihard rennen. De laatste jaren was ze echt een bejaarde dame geworden die haar eigen leeftijd ontkende, ze was nog steeds speels. Ze was een graag geziene logee wanneer we op vakantie gingen. We waren compleet op elkaar ingespeeld.
Toen ze zo blij was met haar nieuwe kussen en er driftig mee stoeide, begon ze opeens te huilen. Ze had een nekhernia die steeds maar erger werd. Extreem veel pijn en jankend zelfs onder de morfine, kwam ze toch nog heel voorzichtig kwispelstaartend op je af om te knuffelen. De pijn was intens en voelbaar toen we haar moesten laten gaan. De ontvreemding nog groter toen we in de lockdown niet meer naar buiten hoefden te gaan voor haar dagelijkse wandelingen. Ik betrapte mezelf er op dat ik nog steeds haar waterbakje wilde vullen, toen ze al een maand weg was, zo in gedachten verzonken en zo onderdeel van ons gezin. Nog steeds droom ik van haar.
Hoewel we Chaya niet kunnen vervangen, verlangden we wel weer naar het getrippel van een hond in huis. Het is moeilijk uit te leggen wat het betekent om van een hond te houden.Dus toen we Raaf op internet bij stichting Carf voorbij zagen komen, zochten we contact. Raaf is ongeveer 5 maanden oud en heeft al heel wat meegemaakt in haar korte leven. Een achtergelaten nestje op Curaçao, ziek geweest en opgelapt, gevlogen naar Nederland, gewend bij foster Maaike en haar prachtige roedel in natuurrijk Zeeland, en door ons daar weer van losgescheurd om middenin de stad Utrecht te gaan wonen. Dat is nogal wat. We hadden ons dan ook voorgesteld dat we een heel bang hondje zouden krijgen die we met heel veel geduld uit de bench zouden moeten lokken.
Maar Raaf is dapper. Living in the moment, zoals iedere hond als geen ander kan. Binnen 2 dagen lag ze tussen ons in op de bank, te snurken als een volwassen bouwvakker. Ze leerde dat het zwarte hondje in het raam ‘s avonds haar eigen spiegelbeeld is. Ze leerde dat Raaf haar nieuwe naam is, dat ze kan komen en dat dat leuk is. Ze heeft al een paar wandelingen gemaakt in het park, waarbij ze niet wist wat haar overkwam toen we de drukke weg over moesten steken niet gewend aan verkeer. Ze leerde dat we terugkomen wanneer we naar boven gaan. Ze leerde dat ze na ons eten krijgt.
Ze maakt ons aan het lachen wanneer ze huppelend met lompe pootjes achter ons aan loopt, of wanneer ze de kolder in haar kop heeft en rondjes moet rennen over en onder alles door. Ze vertedert ons wanneer ze bij ons ligt of wanneer je aan de kleine opgetrokken wenkbrauwen ziet dat ze iets aan het verwerken is. Ze is rechtstreeks ons hart binnen getrippeld.
Honden stemmen af op energie. Ze voelen je haarfijn aan. Dit doet me beseffen dat het niet zo zeer Raaf is die moet leren vertrouwen, maar eerder ikzelf. Ik moet mijn eigen interne gevoelens rustig en gebalanceerd houden, zodat ook zij kan ontspannen in nieuwe situaties. Wanneer we buiten lopen en ik ben rustig, dan kan zij ook rustig zijn. Wanneer we een hond tegenkomen en ik heb daar vertrouwen in, dan hoeft zij mij niet te verdedigen. Wanneer ze iets doet wat goed is, voelt ze mijn trots. En zo leren we elkaar te vertrouwen. Leren we op elkaars energie af te stemmen en voeden we elkaar met positieve lading.
