Het is herfstvakantie en toch voelt het niet zo. Het is niet mogelijk om onbezorgd alles te doen wat je normaal in de vakanties deed. Een continue dreiging van de onbekende toekomst wordt continue door allerlei media over ons heen gestort. Het is onduidelijk wat er gaat gebeuren nu de besmettingen blijven oplopen. We proberen te duiden, luisteren naar verschillende meningen van verschillende experts en niemand kan echt geruststellen. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik dezelfde drukte op straat. De wrevel naar elkaar neemt toe . De gesprekken verharden terwijl de vermoeidheid oploopt. We willen het zo graag anders. Zo graag weer gewoon. Dit kost bakken met energie.
We proberen het unheimliche gevoel van ons af te schudden en verdoven onszelf met Netflix, de mobiele telefoon en kopen ons suf op internet. We missen het alleen thuis kunnen zijn, het bezoekje naar de bioscoop, het knuffelen van onze ouders, het uit eten gaan. Het niet te hoeven nadenken over de acties die we nemen.
De verveling slaat toe wanneer het stil om ons heen wordt. Dan komen de gevoelens die we vermijden keihard bovendrijven. Want gevoelens willen gevoeld worden. Ze lijken ons soms te overspoelen en te willen verpulveren. Toch zijn we altijd sterker dan we onszelf inschatten.
Wanneer we kunnen toelaten dat we ons angstig, boos, gefrustreerd, verveeld, geïrriteerd, chagrijnig voelen, gebeurt er iets moois. Hoewel het gevoel eerst nogal heftig is, dooft het langzaam uit. Het ebt weg als rimpelingen in het water.
Ik hou er niet van me chagrijnig te voelen, meestal ben ik tot op het irritante toe vrolijk. Maar ook ik ben wel eens echt heel chagrijnig, krengerig, kortlonterig, met de wil om iets enorm en destructief kapot te maken. Hoewel ik vroeger dit gevoel glashard ontkende en glimlachend de wereld tegemoet trad (terwijl ik van binnen duizend doden stierf) neem ik me tegenwoordig voor om de hele godganse dag bloedchagrijnig te zijn. Echt diehard gemeen chagrijnig. Het punt is, het lukt me niet. Even is het lekker, maar voor ik het weet zit ik toch mee te neuriën met de muziek of loop ik te dollen met m’n dochter of kerel.
Gevoelens willen vooral gevoeld worden. Het strijden daartegen kost enorm veel energie en dat put uit. Het is een enorme energie-lekkage. Dus wanneer je je vermoeid en futloos voelt, zoek dan de stilte op. En voel. Voel wat gevoeld moet worden.
Blijf vervolgens nog even zitten in deze stilte en voel wat je nodig hebt. Wat goed voelt om voor jezelf te doen. Wanneer je verstilt en daar aandacht voor hebt, komen er vanzelf dingen boven drijven. Misschien heb je behoefte aan een lekkere warme douche. Aan een knuffel. Aan een boek op de bank. Aan een opgeruimde kamer. Aan een goed gesprek. Aan muziek, een puzzel, een spelletje. Aan contact en verbinding. Er is binnen de situatie waarin we zitten veel meer mogelijk wanneer we een beetje out-of-the-box denken. Je kunt een thuisbioscoop maken, een silent disco, een Skype-sessie met vrienden, foto’s buiten maken van mooie dingen, lekker voor elkaar koken, een online lezing bijwonen.
Dat wat je nodig hebt komt bovendrijven op het moment dat je de mist van allerlei stoffige niet gevoelde emoties hebt opgeruimd.
En doen wat je nodig hebt, daarvan krijg je energie.