k heb al eerder blogs geschreven over de moeilijke zaken waar we tegenaan lopen tijdens deze pandemie.
De wijze waarop we belemmerd worden, de zorgen die we hebben, de frustraties en moeilijkheden die we moeten overwinnen.
Echter, dat wat we aandacht geven, groeit.
En voor je het weet is je energie op zoveel negativiteit gericht, dat er niks meer van over is.
Dus afgelopen week besloot ik me, ondanks het feit dat we weer met de leerlingen in een lockdown zijn vanwege een besmetting op school, ondanks het feit dat we weer heel plotseling moesten schakelen en ik me zorgen maakte over mijn leerlingen, ondanks het feit dat er een hartverscheurend sterfgeval in mijn familie is, ondanks het feit dat het in het nieuws alleen maar over zorgen en nog grotere zorgen gaat…deze week besloot ik me te richten op alles wat heel mooi was.
Ik kwam tot de volgende lijst.
Al twee keer wordt ik verrast door een bonte specht in ons achtertuintje middenin de stad. Mijn vriend en dochter snappen niets van mijn uitzinnige enthousiasme daarover, wat het een quilty-pleasure-vibe geeft.
In het park zijn er volop gezinnen aan het sleeën en sneeuwpoppen maken. De geluiden zijn uitgelaten vrolijk. Eén vader lijkt het meeste plezier van het hele park te hebben en schreeuwt boven iedereen uit.
Raaf, onze lieve pup, komt voor het eerst in aanraking met sneeuw. Ze is dolenthousiast. Wanneer ze blij is, begint ze te ‘praten’ (Who Whao Who) en loopt ze als een gangsta-rapper met een vreemd loopje. Heel haar lijf danst mee. Iedere keer moet ik daar zo om lachen.
We gaan “in eten” in plaats van uit eten en bestellen een dure Griekse maaltijd terwijl we een mooie film kijken.
Ik voer filosofische gesprekken met mijn broer over van alles. We kunnen niet stoppen en bellen zo anderhalf uur.
Ik lach me slap om mijn leerlingen waar ik zo ongelooflijk trots op ben. We zingen een verjaardagslied voor de jarige leerling. Een leerling die aan het meedeinen is met zijn muziek op de achtergrond wekt de indruk dat hij meedoet en schrikt op wanneer ik hem naar een antwoord vraag. Hij moet zijn boeken nog pakken. De muziek is echter lekker en de hele les zie ik hem meedeinen. Ik maak flauwe grappen met de bende en hoewel sommigen de handen voor het hoofd slaan om mijn onbeholpenheid, zie ik dat ze van de gein genieten.
Ik heb een prachtig gesprek over kwetsbaarheid met een lieve collega. Ze wordt belaagd door een curling-ouder die werkelijk onredelijke eisen stelt.
We gaan wandelen in de zon en de sneeuw. In een park blijkt een koffietentje open te zijn waar we de lekkerste warme chocomelk met slagroom halen.
M’n dochter. Ik wordt al blij en trots wanneer ik alleen al naar haar kijk. Ze worstelt zich door een PTA-week heen en behaalt het ene mooie cijfer na de ander. Haar manier van checken of ze iets snapt, is door het aan ons uit te leggen, wat er voor zorgt dat ook mijn natuurkundekennis weer uit de stoffige kast wordt gehaald. We voeren gesprekken over de lockdown, over (on)gelijkheid en (on)rechtvaardigheid in de maatschappij. Over feminisme, discriminatie, het rechtssysteem. Ze laat me tiktokfilmpjes zien. Ze is dolgelukkig wanneer ze een dag naar school mag om met de klas een muziekopdracht te doen. We kunnen meegenieten van de livestream met het optreden van enthousiaste kwetsbare krachtige muzikale adolescenten. De positieve energie van de klas straalt dwars door het beeldscherm heen.
Nu ik dit schrijf, liggen man en kind nog op één oor. De kachel is aan. Raaf ligt tegen me aan gekruld waardoor ik een beetje onhandig moet typen, om haar de ruimte te geven. Ze zucht tevreden.