Het laatste jaar overkomen ons dingen waar we geen invloed op lijken te hebben. Een pandemie. Rare gedragsregels waar we ons steeds bewust van moeten zijn omdat ze niet natuurlijk aanvoelen. Onze handen stuk wassen. Een mondkapje dragen waardoor je huid irriteert. Binnen blijven. Elkaar uit de weg gaan bij mooi weer.
Behalve de wereldwijde pandemie en de zorgelijke berichtgeving, draait ook het leven gewoon door. We betalen de huur of de hypotheek, doen boodschappen, voeden onze kinderen op, bellen en appen om verbinding te houden. En we werken. Of we werken niet. In mijn geval; ik werk. Ik werk me het vuur uit de schoenen en probeer mijn leerlingen overeind te houden in deze bizarre situatie.
En vlak daarboven, tussen maatschappij en werkvloer is ook van alles in beweging en moeten er keuzes voor de toekomst worden gemaakt. En worden keuzes medegedeeld die invloed gaan hebben op dagelijkse bezigheden, op de hoeveelheid geld die we te besteden hebben of in mijn geval op mijn werk. Op de wijze waarop ik invulling wil geven aan mijn baan. En lijk ik daar geen invloed op te hebben.
Wanneer we geconfronteerd worden met veranderingen waar we niet zelf voor gekozen hebben, voelen we ons gevangen. Onbegrepen, gefrustreerd, niet erkend en niet gehoord. De opstandige puber komt boven drijven. We worden kwaad, voeren boze gesprekken in ons hoofd. Willen dat de ander ons standpunt ziet en erkent en het liefste weer verandert in een situatie waarin we ons prettig voelen. Wanneer de ander dat niet doet, kan het zijn dat er rebellie komt. Dat we bewust degene die de besluiten nemen gaan ondermijnen. We barsten.
Een andere optie is om gedwee te volgen naar wat er verwacht wordt. Met de overtuiging dat degenen aan het roer het wel goed zullen hebben uitgedacht. Dat ze meer weten dan jij. Dat je het wel zult zien. We geven ons over. We buigen.
Het punt is dat met beide acties je blijft spartelen in onzekerheid. De bal ligt bij de ander.We kunnen moeilijk omgaan met onzekerheid, maar als er iets is dat we leren van afgelopen jaar, en is het dat we ontzettend sterke, flexibele, weerbare wezens zijn. Dat we veel meer aankunnen dan we van te voren gedacht hadden. Dat we om kunnen gaan met angst, verdriet, beperking, steeds wisselende omstandigheden.
Het alternatief voor buigen of barsten is Moed.
Violà, daar is het antwoord. De moed om te erkennen dat je onzeker bent over de ontstane situatie, de moed om onzekerheid te doorvoelen, de moed om te onderzoeken wat je diep van binnen het allerliefste wilt. De moed om dit kenbaar te maken en je kwetsbaar en open op te stellen, met een rechte rug en een wild kloppend hart . De moed om dat wat van binnen leeft kenbaar te maken zonder de ander te dwingen om jouw gevoelens van onzekerheid weg te nemen. De moed om de ander de ruimte te geven daarop te reageren. De moed om de consequenties rustig te bekijken en daaruit een conclusie te trekken die goed is voor jou. De moed om een eigen pad te bewandelen. Met behoud van jouw eigen waarde en de erkenning van de eigenwaarde van de ander.
Moed kost moeite. Maar het is altijd deze moeite waard.