Alle losse eindjes moeten worden gevonden en aan elkaar geknoopt. De laatste verslagen schrijven, de laatste toetsen nakijken, de rapporten schrijven, het afscheid van leerlingen, de interne verhuizingen, de afrondende overleggen, oudergesprekken, het opruimen van alle spullen, bestellen van nieuwe boeken, nadenken over wat je mee wil nemen in de vakantie, schoonmaken van het lokaal, afscheid van collega’s die vertrekken. Docenten kijken verwilderd uit hun ogen en hollen van hot naar her, elkaar afsnauwend wanneer de paden kruisen, met de ogen rollend over oneerlijke werkverdelingen, de leiding verwensend dat de planning niet goed is.
De laatste schoolweken zijn als een op hol geslagen vrachtwagen die hard op een muur af rijdt. Met een bom in de laadbak. En je moet in korte tijd beslissen welke draadjes je heel laat en doorknipt, terwijl alles beweegt en er keihard in je oren wordt geschreeuwd. Er is geen escape, alles moet NU gebeuren.
Geen wonder dat docenten vaak ziek zijn in de eerste weken van de vakantie. Het lijf moet eerst bijkomen van alle inspanningen die het heeft geleverd. Het moet ontladen, herstellen, gekoesterd worden nadat het zo veel weken is afgebeuld en genegeerd. Puur op volharding heb je je takenlijst afgestreept. Je had gewoon geen tijd om voor jezelf te zorgen. ’s Avonds laat nog achter de computer, de vermoeidheid onderdrukkend, om de gestelde harde deadlines te behalen. En opeens staat de vrachtwagen stil en tuimel je net niet naar buiten op het harde asfalt. Dat dus. De laatste sprint.
Jaren heb ik zo gewerkt. En ik was er nog trots op ook, dat ik bergen werk kon verzetten. Als eerste op ’t werk verscheen en als laatste vertrok. De terechte bezwaren van mijn gezin wegwuivend, want straks is het rustiger? In de vakantie, OMG wat zal het dan fantastisch zijn, wat zal ik me relaxed voelen en alles en iedereen die ik tekort had gedaan weer de nodige aandacht geven. De realiteit was dat ik de eerste weken als een kapot getrokken elastiekje op de bank hing. Flarden van ervaringen suisden door mijn hoofd, omdat ik tijdens het moment zelf geen tijd had voor verwerking. Het loskomen van het werk verliep schoksgewijs, gepaard gaande met vele dromen over leerlingen, ouders en collega’s.
Tegenwoordig is het anders, voel ik me relaxed en rol ik rustig de vakantie in. Maar hoe heb ik dat gedaan? Ik schrijf daar over in het boek ‘de Bohemian docent’ maar zal in dit blog een tipje van de sluier oplichten, zeker nu het boek nog ter beoordeling bij de uitgevers ligt.
1. Ik werk met aandacht, richt me op 1 ding tegelijk
2. Grote taken deel ik op in deeltaken. Ik plan dubbele tijd per taak.
3. Ik neem pauzes met mijmertijd, zodat ik kan bedenken wat voor mij goed voelt om daarna te doen.
De vreemde paradox is dat ik vanuit deze rust veel meer werk gedaan krijg dan eerder.
Dat ik al mijn afspraken nakom.
Dat ik niets vergeet.
Dat ik aan het eind van de dag nog energie over heb om leuke dingen te doen.
Dat ik hetgeen ik meemaak ook werkelijk ervaar.
Dat ik me gelukkig, relaxed en tevreden voel.
Misschien kom ik te laat met deze blog en zit je middenin de corisol-rush van je laatste week. Misschien herken je helemaal niks van deze beschrijving en heb je jezelf al een fijn Caribisch tempo aangewend door deze hete zomerdagen.
Maar als je net als ik nog een paar weekjes moet, probeer het dan eens. Denk na over hoe je nu (vooral nu) goed voor jezelf kan zorgen.