Een vergelijkbaar schilderij heeft mijn dochter in de kamer hangen. Ik schilderde het toen zij in mijn buik groeide.
Ik schilderde het met haar in mijn gedachten, mijn wensen voor haar uitgespreid in het universum.
De hoop dat ze ze stuk voor stuk uit de lucht zou kunnen plukken en gebruiken op het moment dat ze ze nodig heeft.
Maar al te vaak wordt ons zicht vertroebeld door een gebeurtenis die ons even uit ons evenwicht brengt. Hiermee bedoel ik de kleine dingetjes. Een leerling die boos de klas uit loopt, een deadline die je niet gehaald hebt, een collega die teleurgesteld is over iets wat jij doet, of verwachtingen die niet zijn uitgekomen.
Onze gedachten maken deze gebeurtenissen groter dan ze zijn, ze kunnen ons gevoel voor de hele dag vergallen.
We vergeten daarbij soms de prachtige gouden randjes er tegenover te zetten; de stille leerling die iets vertelt in de klas, het samen lachen om een grap, de les waarbij de leerlingen even aan je lippen hingen, de klas die best moeilijk te hanteren is en toch maar aan de slag ging. Het is of deze gebeurtenissen overschaduwt worden door het ene voorval waardoor je een vervelend gevoel kreeg.
Vandaar dat het van belang is om aan het eind van de dag ook even jouw sterren te plukken. Wat was mooi? Wat ging er goed? Waar ben je tevreden over? Wat is allemaal gelukt? Waar werd je warm van?
Zowel de moeizame gebeurtenissen als de gouden randjes staan echter naast elkaar en zijn allemaal even belangrijk, want ze geven kleur aan je dag.