“Vroeger, toen je boek nog met een lange ‘oe’ schreef…”
Zo begin ik mijn verhalen als ik vertel over mijn eigen puberteit.
Ik geef tekenen en leid het nieuwe thema in; muziek in de kunst. Ik probeer te schetsen hoe frustrerend het was wanneer je bij je stereotoren zat en precies op het juiste moment de record- en play-knop had ingedrukt, zodat je het gewenste liedje kon opnemen. Je genoot al van het resultaat. Maar de overenthousiaste dj begon te snel met praten waardoor zijn stem de eindtunes verpestte.
Hoe voorzichtig je deed wanneer je een nieuwe lp voorzichtig uit de hoes haalde, het met twee handen op de platenspeler manoeuvreerde, het heel zachtjes schoonmaakte met een zijden doekje en met uiterste precisie de naald in de groef liet komen. Het geluid van ruis voordat de eerste klanken verschenen.
De platen winkel waarin je eindeloos door de bakken struinde en probeerde in te schatten of de lp de moeite waard was om door de winkelbediende te laten luisteren. Het wachten op een plekje om de koptelefoon op te zetten.
De eerste cd die ik zag. Mijn buurjongen Ronald gooide deze als een frisbee naar me toe en ik schrok me dood, want zo ging je toch niet met muziek om?
De eerste stiekeme downloads die uren konden duren. Het schatrijke gevoel wanneer je zelf een cdbrander kreeg op je nieuwe computer. De kasten vol cd’s speciaal op maat gemaakt. De opkomst van iTunes en spotify.
De wijze waarop kunstenares zich lieten inspireren door muziek; Kandinsky, Mondriaan, Chagall. De wijze waarop componisten zich lieten inspireren door kunst; Rachmaninov. Ik laat voorbeelden zien en ben niet te stuiten in mijn eigen enthousiasme. Iconische lp-hoezen, design, schilderijen, kostuums, muziekinstrumenten. Ik moet oppassen dat ik niet doorsla en zet uiteindelijk de leerlingen aan het werk.
Maar wat graag zou ik doorgaan met het filosoferen hierover. Alles heeft een eigen ritme en een eigen geluid. De regen roffelt op de daken en wordt overstemd door vlagen van de wind. De zon schijnt felle stralen door de bomen heen. De mensen dansen op de straat, maken vreemde sprongen om de plassen te ontwijken. Het geluidsniveau verandert wanneer het avond wordt. Het zoemen van de natte weg onder mijn wielen.
Muziek kan troosten, verblijden, verbinden. Het beweegt empathisch met ons mee. Het geeft kleur aan onze dag.
Graag zou ik ook dit meegeven aan mijn leerlingen. Maar soms moet je weten wanneer je moet stoppen met uitleggen en de ruimte moet geven om te experimenteren en te ervaren. Om het eigen enthousiasme aan te wakkeren.
Wanneer je een vuurtje stookt is het van belang om alle elementen ( temperatuur, zuurstof, brandstof) in de juiste verhouding toe te dienen. De alchemie van een les is niets anders dan dat.