Een nieuw jaar, nieuwe rondes & nieuwe kansen. We hebben net een kerstvakantie achter de rug die we maar met moeite wisten te bereiken. Ik weet niet hoe het jullie is vergaan, maar als ik om me heen keek naar mijn collega’s en mezelf van een afstandje bekeek, liepen we de laatste weken behoorlijk op onze tandvlees. Enigszins verwonderd ook, ieder jaar weer, dat we zo moe zijn geworden.
De eerste dagen van de kerstvakantie in het teken van familie en eten en wellicht wat kerstcadeaus. We komen langzaam tot rust, ons lijf ontspant en we worden om de oren geslagen met overzichten van het afgelopen jaar. Spotify, NOS jaaroverzichten, de social media. We kunnen er niet om heen om aan het eind van het jaar terug te kijken.
Het is nogal een jaar van crisis en verandering geweest. We zitten middenin onzekerheden over financiën, klimaat, landschap, energie, oorlog. En dat terwijl we nog aan het bijkomen waren van een coronacrisis, wat gezien alle gebeurtenissen al weer heel ver weg lijkt. Hoe zorgen we voor onszelf wanneer we zo in het oog van allerlei stormen zitten? Hoe zorgen we voor elkaar? Voor onze leerlingen?
Terwijl we de zoveelste warme chocomelk met slagroom drinken en kijken naar het grijze weer buiten, kan het ons wat aanvliegen allemaal. Want waar hebben we invloed op? Ik bedoel, ik kan er niet voor zorgen dat Poetin tot inkeer komt, de vrouwenrechten in de wereld worden gerespecteerd, het klimaat zich herstelt en de boeren tevreden zijn terwijl de natuur wordt geholpen. Het zijn te grote thema’s die alleen gezamenlijk tot een oplossing kunnen komen.
Wat ik veel om me heen hoor is dat mensen gestopt zijn met het kijken van nieuws, om zichzelf het gevoel van moedeloosheid en frustratie te besparen. En ik snap dat, want je hebt nogal een dikke huid nodig om niet overspoeld te raken door alle ellende. Aan de andere kant is het ook van belang om te beseffen dat het nieuws alleen de uitzonderingen laat zien. Er wordt niet verteld dat Marieke van 5 jaar haar eerste accordeonles goed heeft doorstaan en dat de muziekdocent denkt dat ze talent heeft, dat de oorlog niet is uitgebroken in Leeuwarden, dat mevrouw A goed voor haar buurvrouw zorgt of dat er een hele dag de plaats B in Nederland geen verkeersboete is uitgedeeld. Het nieuws gaat over de grote uitzonderingen, niet over de kleine verhalen die ons dagelijks leven inkleuren.
Dus hoe kunnen we toch een beetje bijdragen aan een oplossing? Wat ligt wel in onze invloedsfeer? Als ik daar naar kijk, ben ik hoopvoller gestemd, zonder de problemen te willen bagatelliseren. Ik zie steeds meer mensen meedoen aan de energietransitie, ik zie bewustwording, ik zie mensen meedenken en met slimme suggesties komen, ik zie technische innovaties versneld doorgang krijgen, ik zie meer noodzaak in de ogen van politici die de besluiten moeten nemen. Ik zie buren voor elkaar zorgen, ik zie vrolijkheid op straat, ik zie warme pantoffels in de aanbieding, ik zie verontwaardiging wanneer de welvaart oneerlijk is verdeeld, ik zie een protest van buurtbewoners die willen dat de asielzoekers blijven, ik zie bedrijven ontstaan die niet meer op continue groei gericht zijn maar goed willen doen. Ik zie mensen die willen helpen. En dit soort kleine acties zijn vaak een vliegwiel voor de grotere veranderingen.
Het eind van het jaar zorgt altijd voor terugblikken. Daarmee wordt automatisch ook gekeken naar de wensen voor het komende jaar. We stellen ons doelen. We willen ons graag fijn voelen. Noem het gelukkig, gezond, zorgeloos, uitbundig, gezellig. Welke term je er ook aan geeft, we groeien door ons doelen te stellen en hier met kleine stappen naar toe te werken. Gelukkig dringt er steeds meer tot ons door dat we deze doelen alleen werkelijk bereiken wanneer we ook goed voor elkaar en de wereld zorgen.